In de namiddag zijn er twee sessies met vier parallelle fora. De bedoeling van de fora is om de toekomst van zelfhulpgroepen te exploreren en aanbevelingen voor hun ondersteuning te formuleren. De vier thema's uit de eerste sessie worden hernomen in de tweede sessie. Op de antwoordkaart kan u twee fora selecteren. In de mate van het mogelijke houden we hiermee rekening bij de indeling van de groepen.
Nood aan een charme-offensief of werken achter de schermen?
De gezondheids- en welzijnscultus vieren hoogtij in de media. Toch blijven zelfhulpgroepen, als onderdeel van de zogenaamde nuldelijn, relatief onzichtbaar. Het beeld van zelfhulpgroepen als 'praatbarakken' waar lotgenoten elkaar met kommer en kwel bestoken, lijkt bijgesteld maar duikt toch nog af en toe op. Dekt de vlag de lading nog? Wat is de perceptie van individuele patiënten en cliënten, beleidsmakers, professionele zorg- en hulpverleners en de publieke opinie over zelfhulpgroepen? Moeten zelfhulpgroepen hun imago bijstellen? Welke ondersteuning hebben ze daarbij nodig?
Consumeren of engageren?
Zelfhulpgroepen ondervinden steeds vaker moeilijkheden om leden en vrijwilligers aan te trekken en te binden. Deelnemers 'shoppen' meer en 'postmoderne' vrijwilligers nemen bij voorkeur een kort en afgebakend engagement op. Zijn zelfhulpgroepen voldoende afgestemd op deze flexi-deelnemers en vrijwilligers? Hoe kan zelfhulpondersteuning een steentje bijdragen?
Een meerwaarde of een afbreuk van de zelfhulproots?
Digitale communicatie is niet meer weg te denken uit het dagelijkse leven. Logisch dat ook zelfhulpgroepen dit medium benutten en eigen websites, fora, chats en emaillijsten opstarten. Voorstanders wijzen op de laagdrempeligheid van het internet, sceptici beschouwen het als een 'koud' medium dat het face-to-face lotgenotencontact nooit zal kunnen evenaren. Is digitale communicatie een geschikt medium voor zelfhulpgroepen? Welke ondersteuning hebben zelfhulpgroepen hierbij nodig?
Kwaliteitsversterking of recuperatie?
Elke zichzelf respecterende organisatie wordt verondersteld zich te professionaliseren. Ook zelfhulpgroepen ontsnappen niet aan die verwachting. Professionaliseren betekent zowel de dingen deskundig aanpakken als professionelen bij de werking betrekken. Zelfhulpgroepen doen beide; deze twee activiteiten zijn sterk met elkaar verweven. Hoe kunnen zelfhulpondersteuners groepen bijstaan in dit professionaliseringsproces en tegelijk hun autonomie bewaken?